tredmil

دویدن بر روی تردمیل یا سطح زمین؟ کدام یک بهتر است؟

تردمیل از وسایل پرمصرفی است که به کرات در منازل و باشگاهها  جهت تمرین و افزایش استقامت قلبی عروقی مورد استفاده قرار می گیرد.در واقع تردمیل یک ابزار مناسب انجام ورزش هوازی است. از آنجاییکه همواره  برای بسیاری از ورزشکاران و استفاده کنندگان از این وسیله در خصوص ویژگیهای دویدن بر روی تردمیل و  تفاوتهای دویدن بر روی آن و سطح زمین سوالاتی مطرح بوده است ، سعی شده است در این نوشتار به آن پاسخ داده شود. نخست باید بدانیم دویدن بر روی تردمیل از لحاظ مصرف انرژی و  بیومکانیکی تفاوتهایی با دویدن بر روی سطح زمین دارد که دانستن آنها  می تواند در استفاده بهینه از این ابزار جهت  ورزشکاران و بیماران کمک کننده باشد. این امر ناشی از چندین عامل است .اول آنکه در حین دویدن بر روی تردمیل ورزشکار  کمتر با عوامل مزاحم بیرونی نظیر باد در تماس است. دوم آنکه بدلیل حرکت تسمه تردمیل، ورزشکار به تلاش کمتری برای دویدن نیاز دارد . این عوامل سبب می شود که  راه رفتن و  دویدن بر روی تردمیل نسبت به سطح زمین نیازمند صرف انرژی کمتری باشد .در صورتیکه ورزشکار در حین راه رفتن یا دویدن از دسته تردمیل برای حفظ تعادل خود استفاده کند میزان صرف انرژی از این میزان نیز کمتر میشود. برای آنکه میزان صرف انرژی در حین  راه رفتن و  دویدن بر روی تردمیل در شرایط مشابه (نظیر سرعت یکسان)  با سطح زمین یکسان شود  میتوان شیب تردمیل را کمی افزایش داد .نشان داده شده است که افزایش یک درصد شیب تردمیل می تواند کاهش مصرف انرژی ناشی از حرکت تسمه تردمیل را جبران کند.

از دیگر تفاوتهای دویدن بر روی تردمیل نسبت به سطح زمین آنست که  در تردمیل تنها  می توان شیب مثبت یا سربالایی را ایجاد کرد و شیب منفی یا سرپایینی و یا مسیرهای غیر مستقیم را نمی توان بر روی تردمیل دوید.  از آنجاییکه عضلات درگیر و نوع انقباض آنها  در دویدن در سربالایی و سرپایینی  و سطوح غیرمستقیم (دایره ای) با یکدیگر متفاوتند می توان اینگونه نتیجه گیری کرد  که دویدن در سطوح طبیعی (دارای پستی و بلندی و مسیر های منحنی) سبب بکارگیری تعداد بیشتری از عضلات نسبت به دویدن بر روی تردمیل شده و در واقع ورزشی کاملتر نسبت به دویدن برروی تردمیل است .از طرفی وجود همین پستی و بلندیها و موانع طبیعی در مسیر دویدن   سبب  هماهنگی بیشتر عصبی عضلانی در پاها  شده و به افزایش ثبات و تعادل ورزشکار  منجر خواهد شد.

تفاوت بعدی تردمیل و سطح زمین مربوط به فضایی است که ورزش در آن رخ میدهد . دویدن برسطوح طبیعی ورزشکار را در معرض آلودگی های هوای بیرونی قرار می دهد . دویدن بر روی تردمیل معمولا در فضای بسته  منزل و ورزشگاهها رخ می دهد و متاثر از آلودگیهای هوای داخل این فضاها ست . بر خلاف تصور عموم که آلودگی هوا را صرفا مربوط به فضاهای بیرونی   می دانند نشان داده شده است که هوای فضاهای سرپوشیده نیز میتواند آلوده بوده  و  ورزشکار  را تحت تاثیر خود قرار دهد .  ورزش و دویدن در محیطهای طبیعی معمولا از لحاظ روحی برای ورزشکار لذت بخش تر از  انجام یک عمل تکراری نظیر دویدن بر روی تردمیل در فضای منزل یا ورزشگاه  است .بر اساس برخی تحقیقات ورزشکارانی که در محیطهای طبیعی و  سرباز  ورزش می کردند،  تمایل بیشتری به  تکرار و استمرار ورزش از خود نشان می دادند.

اما درخصوص جنبه های مثبت ورزش بر روی تردمیل نیز باید به موارد زیر اشاره کرد:

۱-ایمنی بالاتر بدلیل نبود موانع و پستی بلندی در مسیر ورزش  که میتواند  منجر به افزایش سرعت دویدن بر روی تردمیل نسبت به زمین شود .این امر مصرف انرژی بالاتری را در مدت زمان کوتاهتری فراهم می سازد.

۲- امکان انجام ورزش در شرایط آب و هوایی  نامساعد  نظیر سرما، گرما و آلودگی هوا

۳-صرفه جویی در زمان برای کسانی که بدلیل مشغله کاری زیاد امکان انجام ورزش در محیطهای دیگر را ندارند

۴-امکان انجام همزمان برخی کارها نظیر تماشای تلویزیون

۵- امکان استفاده از  امکانات دستگاه جهت نمایش تعداد ضربان قلب، کالری مصرفی و …..

۶- دویدن بر روی نقاله تردمیل  نسبت به  برخی سطوح نظیر سنگ و آسفالت فشارکمتری بر اندام تحتانی واردکرده و می تواند در کسانی که از مشکلات  مفاصل اندام تحتانی نظیر آرتروز رنج میبرند مناسب تر باشد.

0 پاسخ ها

نظر بدهید

مایل به ملحق شدن به بحث هستید ؟
تمایل به کمک

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*